در توصیف پیرترین و عجوزه ترین و بدترین فسیل باستانی قرن چه میتوان گفت؟
سایه ی بزرگ تو فسیل، گسترده بر وجود نحیف یک چشم قلمبه ی نیم وجبی همواره تابان است.
و این شعر برای تو ای عجوزه ترین ِ خرفتهای زمینی
------------------------------------------------------------
فسیل
بزرگ بود
و از اهالی امروز بود
و باتمام افق های باز نسبت داشت
و لحن آب و زمین را چه خوب می فهمید
صدایش به شکل حزن پریشان واقعیت بود
و پلک هایش مسیر نبض عناصر را به ما نشان داد
و دست هایش
هوای صاف سخاوت را
ورق زد
و مهربانی را
به سمت من کوچاند به شکل خلوت خود بود
و عاشقانه ترین انحنای وقت خودش را
برای اینه تفسیر کرد
و او به شیوه باران پر از طراوت تکرار بود
و او به سبک درخت
میان عافیت نور منتشر می شد
همیشه کودکی باد را صدا می کرد
همیشه رشته صحبت را
به چفت آب گره می زد
برای من یک شب
سجود سبز محبت را
چنان صریح ادا کرد
که من به عاطفه سطح خاک دست کشیدم
و مثل یک لهجه، یک سطل آب تازه شدم
و بارها دیدم
که با چه قدر سبد
برای چیدن یک خوشه ی بشارت رفت
ولی نشد
که روبروی وضوح کبوتران بنشیند
و رفت تا لب هیچ
و پشت حوصله نورها دراز کشید
و هیچ فکر نکرد
که من میان پریشانی تلفظ درها
برای خوردن یک سیب
چه قدر تنها ماندم